Βούρτσες και ταβανόβουρτσες…

Και ξαφνικά έχουμε ξαναχάσει την μπάλα. Έχει φύγει η συζήτηση από το επίκεντρο της και έχουμε βαφτίσει την απάτη, ρουσφετάκι. Και προφανώς αυτό δεν έχει γίνει από κάποια σύγχυση ή επειδή δεν είναι κατανοητή η διαφορά. Όλη αυτή η μετάθεση της προσοχής βασίζεται σε ένα συλλογικό αίσθημα ενοχής. Το ρουσφέτι έχει αιτούντα ένα πολίτη και αποδέκτη ένα πολιτικό. 

Το ρουσφέτι έχει κανόνες σιωπής και αποσιώπησης. Είναι δεν είναι νόμιμο, είναι κρυφό, όσο κρυφό μπορεί να είναι κάτι στην Ελλάδα, γίνεται κάτω από το τραπέζι. Και έχει ένα στοιχείο επιλογής ή διάκρισης μεταξύ των πολιτών  που την αποφασίζουν και την κανονίζουν οι όποιες πολιτικές αρχές. Και επειδή κάπως έτσι πορεύεται για δεκαετίες η πολιτεία μας, έχει η κατάσταση «συλλογικής ενοχής» μετατραπεί απλά σε μια αποδεκτή κατάσταση. 

Ότι στα λόγια είμαστε με την αξιοκρατία,  δεν είναι παρά κάτι σαν «ζάχαρη στο κινίνο» όπως έλεγαν τον καιρό της ελονοσίας. Το φάρμακο είναι πικρό και δεν πάει κάτω χωρίς γλυκαντικά.  

Η ελληνική πραγματικότητα όμως έρχεται σε σύγκρουση με την  ευρωπαϊκή. Το ρουσφέτι στην πιο light εκδοχή του είναι ο ορισμός της αναξιοκρατίας. Είναι σε πάρα πολλές περιπτώσεις νεποτισμός και οικογενειοκρατία. Όμως η ελληνική πολιτική τάξη όλα αυτά τα βαφτίζει «καθήκον» απέναντι στον πολίτη, ανθρώπινο ενδιαφέρον και άλλα ωραία για τα οποία προφανώς δεν κατηγορείται. 

Και η σύγκρουση μοιραία παίρνει διαστάσεις. Το ελληνικό «πολιτικό δίκιο» έρχεται απέναντι στο ευρωπαϊκό σύστημα δικαίου. Ξεπερνά την λογική ότι απέναντι στην Ευρωπαϊκή δικαστική εξουσία στέκεται το πιο ένθερμο φιλοευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό. Η συζήτηση έχει πια ξεφύγει δεν ψαχνόμαστε για αυτούς που πολλαπλασίασαν τα γιδοπρόβατα και τα βοσκοτόπια, δεν ψάχνουμε δηλαδή  για απατεώνες, αλλά για το αν η ευρωπαία εισαγγελέας μας έχει στήσει μια πολιτική συνομωσία. 

Την ίδια στιγμή τα στρατόπεδα του «ή είσαι με την δικαιοσύνη ή όχι» εναλλάσσονται σε θεωρητικά γήπεδα, τροφοδοτώντας τον λεγόμενο αντισυστημικό κόσμο που κατά τα άλλα καταδικάζουν. Η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση απόλυτης και πιθανόν επιλεγμένης  σύγχυσης. Μιας φάσης όπως λέει και η λαϊκή ρήση: «μπερδέψαμε τις βούρτσες με τις ταβανόβουρτσες».